ابیانه

ابیانه :

روستای تاریخی ابیانه یکی از روستاهای استان اصفهان, تابع شهرستان نطنز و در چهل کیلومتری شمال غربی نطنز واقع شده است . به اعتقاد مردم ابیانه , خاستگاه اولیه ابیانه بر روی ارتفاعات و منطقه ای بنام ( گه بالا ) که در غرب ابیانه واقع است, قرارا داشت و پس از ان در قسمت شرق ان ابیانه فعلی یعنی در دامنه کوه به نام (کوه قلعه )و حوالی تپه ترابون مستقر شدند . امروزه براساس بررسی های شکل گرفته در این منطقه زیست گاه های ساسانی پیدا شده , که قدمت ابیانه را تا دوره ساسانی مسلم می دارد . ضمن اینکه در راسته   اصلی ده نیز اتشکده ای ساسانی به نام ( هارپارک ) وجود دارد . مردم روستا معتقدند پس از ابیانه ای ها در محله (هرده ) سکونت گزیدند و به دنبال ان روستا به سمت غرب گسترش یافته است .

 معماری ابیانه :

 روستای ابیانه یکی ازمهمترین نمونه های تالفیقی معماری با طبیعت است . معماری که براسا س اقلیم و شرایط محیطی شکل گرفته و مصالح ان بوم اورد می باشد . به دلیل قرار گرفتن روستا در دامنه رشته کوه در دامنه های کوه کرکس و اقلیم منطقه , ساخت بناهای منطقه شکل و فناوری ساخت بناها با روستاهای کویری ایران که با فاصله کمی از ان قرار دارند بسیار متفاوت است . مشخصات بارز و متفاوت این روستا با روستاهای نواحی کویری و مرکزی ایران , برون گرا بودن ساختمان های ان در ابیانه است . روستای ابیانه از جمله محدود روستاهای در نواحی مرکزی ایران است که دارای بناهای برونگرا و فاقد حیاط مرکزی است . در روستای ابیانه بدلیل قرار گرفتن در شیب تند, و وجود اب , درخت و مزارع باعث بوجود امدن یک اقلیم معتدل شده است لذا احداث ساختمان های وسیع و حیاط های بزرگ امکان پذیر و لازم نیست . از دیگر تفاوتهای معماری ابیانه با روستاهای کویری ایران و روستاهای اطراف وجود ساختمان های دو و سه طبقه و مکعب شکل است در بعضی از این بناها , برای ارتباط بین طبقات از شیب طبیعی زمین استفاده شده است بدین تریب که پلکان خارجی وجود ندارد و برای دسترسی به طبقات بالا از همان شیب , بالا می روند . مصالح مورد استفاده در این روستا سنگ , خشت , چوب , کاه گل , گل کنده , درخت بید یا شش و چزه می باشد که همگی از طبیعت اطراف روستا تهیه می شود . پی خانه ها بر روی بستر طبیعی کوه قرار گرفته که در زبان محلی به نام (زیه) می گویند در قسمت هایی از بنا که در شیب قرار گرفته اند بوسیله لاشه سنگ حدود یک تا دو متر کرسی چینی می کنند . اصولا سقف های ابنیه روستا به صورت مسطح اجرا می شود که این مساله نیز یکی دیگر از تفاوت های معماری ابیانه با روستاهای کویری است . پوشش نهایی سقف های ابیانه از کاه گل می باشد . مردم روستا کاه را از کشاورزان می گیرند ان را با گل ترکیب کرده و معمولی ترین ملات در ساختمان سازی را درست می کنند . از این ملات در نما و روکاری ساختمان نیز استفاده می کنند . کاه گل نامبرده از خاک قرمز ابیانه تهیه می شود این خاک به دلیل چرب بودن همانند چسب چوب طبیعی می باشد و دوام خوبی دارد بنابراین ساختمان روستا یکدست و به رنگ سرخ است . برای اندود دیوارهای داخلی از دو نوع خاک ابیانه به رنگ زرد و سفید که از معادن خاک سرخ در سمت شمال و معدن خاک زرد در سمت جنوب غربی بدست می اید استفاده می شود . همچنین درها , پنجره ها مشبک و ارسی و نرده ها همه از چوب ساخته می شود که از باغها و محیط اطراف تهیه می گردد .

دلایل استقرار در منطقه :

از مهمترین دلایل شکل گیری روستا در این منطقه را می توان وجود اقلیم مناسب و کوه های کرکس دانست وجود اب و هوا و خاک مناسب موجب گشته که گونه های مختلف گیاهی و جانوری بوجود اید در واقع کوهستانی بودن منطقه باعث شده که علی رقم قرار گرفتن این روستا در محدوده خشک و نیمه خشک دار ای 300 تا 400 میلمتر بارندگی باشد همچنین چشمه های فراوان در سطح منطقه موجب سرسبزی دره ابیانه شده است . قله های کوهستانی کرکس به علت ارتفاع زیاد تقریبا نیمی از سال پوشیده از برف است که منابع اصلی ان چشمه ها می باشند و این باعث شده که در دامنه ها به دلیل وجود منابع اب اعتدال شرایط اقلیمی , موقیعت مناسبی برای زندگی بوجود ا ید .

ابیانه به مو ازات خط الراس ( کو ه قلعه) در شیب نسبتا تندی از شمال به جنوب قرار گرفته و مردم هوشمند روستا در این شیب تند خانه های خود را با معماری و به صورت پله پله ساخته اند .

انتخاب محل قرار گیری روستا , با مراجعه به شکل روستا طبیعی منطقه نشان دهنده ان است که مساله امنیتی نیز بدقت مورد مطالعه قرار گرفته است . ابیانه بر روی محلی مرتفع ساخته شده و کوه ها از اطراف ان را احاطه کرده اند . ضمن اینکه سه قلعه نیز در بالای سه محله قدیمی ابیانه , امنیت روستا را تضمین می کرده اند وجود سه قلعه در پپرامون ابیانه گویای ان است که این منطقه از لحاظ اقتصادی و اجتماعی نیز قطب مهمی بوده و به همین علت جنبه های دفاعی ان بسیار اهمیت داشته است .

 اقتصاد مردم ابیانه :

اقتصاد ابیانه مبتنی بر کشاورزی باغ داری و دامداری است . مردم روستا متناسب با شراط اب و هوایی منطقه انواع درختان میوه را پرورش داده اند . محصولات باغی عمده در ابیانه عبارتند از : سیب در دونوع , الو , زرد الو , قیسی , گردو , گلابی , شاه میوه , هلگه , انگور , گوجه سبز , بادام , فندق , گیلاس , توت , هلو , به , خرمالو , شفتالو , انار و ...

 ابیانه ای ها از میوه های باغ علاوه بر مصرف و فروش انواع فراورده های چون خشکبار , لواشک , سرکه , انواع مربا و شیره تولید کرده و به فروش می رسانند و وجود مراتع سرسبز در اطراف ابیانه باعث تقویت و چرای خوب دامها شده است بز , میش و گاو از مهمترین دامهای ابیانه می باشند .

 

 

 

 

 

/ 0 نظر / 14 بازدید